تبلیغات
مرا بخاطر بسپار - مژده وصل ...

مرا بخاطر بسپار



مژده وصل ...





آخـر ازایـن غـصه و غـم می رهـانمـت  
 

آخـر از ایـن ورطه بـرون می كشانمت


ای مرغ پر شکسته اسیری چو درقـفس


در اوج آسمــان صـفــا مــی پــرانمــت


دست خـودت را بـــده در دست عاشقـم


روزی به آرزوی خودت می رسانـمت

ای پــاره ی تنــم زتنــم مانــده ای جـدا 

جــانم ! میــان جان و دلم می نشانـمت

دزدیده رهــزن فـلک ازدستـم ای پـری

 
آخـــر ز دست دزد فــلک می ستانمـت

پژمرده ای بس که شـدی هـمنشین خـار

هـمچون صبا ز ره رسیده بـخندانـمـت

ای آهـوی رمـیده ، دل از ما ربـوده ای

مـن در هوای آن دل خـود می دوانمـت

یـک دم اگـر محفل جـان را صفا دهـی

در زیــر پـا گــوهر جان می فشانـمـت

مـن دامـن وصال تو از کف نمی دهــم

روزی رسـد دست مـن آخر به دامـنـت

مـن کاتب شعر و غــزل گشته ام بـگــو

ای نـازنین بــا چــه زبـانی بخوانـمـــت!


غزلی از استاد گرانمایه : علی باقری


[ سه شنبه 3 دی 1392 ] [ 13:58 ] [ م محمدخانی ] [ نظرات() ]